Vandaag is het 2 februari, "hartje winter"
Met hartje winter bedoel ik niet, dat de sneeuw meters hoog ligt of dat we de schaatsen kunnen onderbinden.
Nee, want ondanks dat er afgelopen week groot alarm was, vanwege de verwachtte sneeuwval, doet “Koning-winter” het nog steeds rustig aan.
Maar "hartje winter" geeft wel aan dat we op de helft zijn.
Het eerste deel van de winter is voorbij.
Wie goed oplet bemerkt dat het 's avonds al iets langer licht blijft.
En wanneer je nog beter kijkt, zijn er meer tekenen van licht en hoop:
de natuur laat de eerste bloembollen tot bloei komen: de sneeuwklokjes.
Volgens een oude legende hebben we sneeuwklokjes te danken aan Eva. Misschien kent u haar naam. Zij was, volgens de Bijbel de eerste vrouw op aarde. Ze leefde met Adam, haar man, in het paradijs. Een plaats waar het goed leven was.
Maar Adam en Eva moesten het paradijs verlaten.
Buiten het paradijs belandden zij midden in de barre winter: het begon heftig te sneeuwen. Eva werd er wanhopig van. Ze raakte het zicht helemaal kwijt.
Gelukkig waren er, ook toen al, engelen.
En één van die engelen stond plotseling voor Eva.
De engel probeerde Eva ervan te overtuigen dat er ook echt nog andere, betere jaargetijden kwamen, dan die koude winter.
Hij ving enkele sneeuwvlokjes op, ademde ertegen en op slag veranderden de sneeuwvlokjes in bloemknoppen. En op het moment dat de sneeuwvlokken de aarde raakten, werden het sneeuwklokjes.
De engel zei:"Kijk goed, Eva, naar dit bloempje. Het sneeuwklokje luidt de winter uit. De kleine, groene randjes langs de bloemen zijn een hoopvol teken dat het nieuwe leven op komst is. Dieper in het bloempje is een gouden hart verscholen. Het warme geel houdt de herinnering levend aan de zon. Het Licht zal ook jou weer verwarmen en je richten naar het nieuwe leven."
Zo werd het sneeuwklokje teken van hoop. Het staat symbool voor opnieuw ontwaken en intenser leven naar een lange winter. Daarmee is het een bloem van hoop.
Misschien herkent u het. U leeft met uw naasten op een plek waar het goed is. En plotseling moest die plaats letterlijk of figuurlijk verlaten worden. Je belandt in een barre tijd. Zou het gevoel van de winterse kou ooit weer verdwijnen?
Laat het sneeuwklokje dan ook uw teken van hoop zijn. Teken dat er weer andere tijden zullen aanbreken. Wanneer alles is ondergesneeuwd, kost het moeite om weer vaste grond te zien. Maar kijk goed om u heen. Heel klein, vaak op onverwachte plaatsen en momenten in het leven is daar opeens weer een lichtpuntje. Zoek naar de lichtbronnen in uw leven en richt u daarop.
Het sneeuwklokje is een echte waaghals. Al is het nog zo koud, deert het sneeuwklokje niet. Kortom: een durver, vaak ondergesneeuwd en in de kou, maar toch weer tot bloei komen. Een echte waaghals: durft u het ook weer aan.
En tot slot een engel tegenkomen is mooi. Een engel die ons hoop geeft, wanneer we het zicht kwijt zijn. maar ..... misschien kunnen en mogen wijzelf ook wel zo'n engel zijn.
Ik wens u licht toe in de dagen die voor ons liggen.
